Dag 9
30 juni 2006, Desert Sky Backpackers, Swakopmund

'Vriend of Vijand?'

Als de zon opkomt hebben we verrassend goed geslapen, niets maar dan ook niets gehoord. We zijn alleen zover we kunnen kijken. We hebben dan wel geen camping dus geen douche of wc maar bij opkomende zon is het veld de wc met het mooiste uitzicht ooit. We zijn snel met ontbijt (in de tent ditmaal vanwege de wind) en inpakken en zitten voor 8 uur al op de fiets. We voelen de afgelopen dagen in benen en billen.. kijken wat dat wordt. Het stormt behoorlijk van opzij, soms mee en soms tegen. De weg is nog steeds slecht en sturen is lastig. Of we zo Walvisbaai halen is de vraag, het is echter nog wel lekker rustig. Het behoorlijke is nu wel zo’n beetje van de storm af. Het is gewoon een razende dolleman geworden die zich tegen ons keert. De wind draait een beetje en de weg die minimaal 10 km achtereen kaarsrecht is maakt ook een klein bochtje tot vol tegen. We gaan niet harder dan 8 tot 9 km/uur. Zo halen we de zee vandaag niet. Om half tien stoppen we voor het eerst. Een uurtje later komt een 4x4 achterop. Hij heeft water voor ons meegenomen wat we in Solitaire 2 dagen geleden hebben afgegeven. Het is nog koel en onze truc is gelukt. We vullen de bidons bij, maar verder hebben we nog genoeg (we gingen natuurlijk niet 100% ervan uit dat dit zou werken), zeker omdat we zeker naar Walvisbaai gaan, met fiets of met een lift van een auto mee. De NO wind staat bekend om de aanvoer van warme, zeg gerust hete lucht. De woestijn begint nu echt steeds meer op een grote zandvlakte te lijken, want hier groeit ook het gras niet meer. De temperatuur loopt op. Even na 12 uur lunchen we in een orkaan bij 35 graden terwijl er geen schaduw, geen boom of struik of wat dan ook te bekennen is in een afstand van 50 km. We bespreken de opties, ondanks alles zijn we nu op de helft. De moraal heeft een dieptepunt bereikt maar dat maakt het ook weer makkelijk, we besluiten voor de gladiolen te gaan! Onze volhardendheid lijkt de wind en de weg gunstig te stemmen. De weg wordt zeer goed en draait net als de wind een beetje. In plaats van stuiteren en stoempen vliegen we nu over een glad wegdek met storm mee zo’n 35 km/uur. Nu is er alleen nog de zon en de kale vlakte, het wordt eigenlijk te warm zo richting 40 graden. We zijn behoorlijk leeg, zelfs het asfalt van de laatste 15 km maakt daar niets aan goed. Het zwarte asfalt straalt nog meer warmte uit en uitgeput komen we dan ook aan in Walvisbaai. Bij een tankstation halen we drinken en ploffen neer. Een camping en de weg staan slecht aangegeven en de stad oogt niet erg gastvrij, veel industrie en nog steeds bloedverziekend heet. We dolen wat rond, moe en chagrijnig. Op miraculeuze wijze vinden we een i. Er blijken geen campings in Walvis. We hadden toch al geen zin om te blijven en besluiten voor het nabijgelegen Swakopmund te gaan, maar dan niet op de fiets. Een taxi is snel geregeld zelfs met de fiets en bagage. Dat blijkt een verstandige keuze want de weg is echt levensgevaarlijk. Asfalt, vrij smal, hoge snelheden en erg druk. Wat een contrast met vanmorgen. Om half 5 zijn we in Swakop waar we ons in de tuin van Desert Sky Backpackers op het groene gras in de schaduw installeren. Wat een verademing. We ontmoeten 2 Slovenen die ons uitnodigen mee te braaien. Na een uurtje douchen gaan we naar de supermarkt (weer zo’n superding) en kopen vlees voor de braai. We hebben een gezellig avond, de Sloveen krijgt een lesje vuur maken en braaien van de eigenaresse, een apart maar grappig mens. Het wordt relatief laat voor onze begrippen maar we gaan met een prima humeur lekker relaxed slapen.

Naar de volgende dag... Lees verder