Noorwegen/Zweden 2002   -   Verslag en foto's

Alle begin is moeilijk
Noorwegen en Zweden was de eerste bestemming waar we met de tandem voor een lange vakantie naar toe zijn gegaan. Een website hadden we nog niet. De foto's staan nog ouderwets op dia, dat volgt later wel. De route en het dagboek zijn wel beschikbaar.
We vertrekken vanaf Delft met de auto naar Frederikshaven (Dk). Dat is makkelijker gezegd dan gedaan want in onze Golf een tandem krijgen is nog niet eenvoudig. Vorige week hebben we het al gepast, dus we weten dat het moet gaan. Deze keer gaat het zelfs veel sneller. Stuur los, zadels eraf en voorwiel eruit. Dan de achterbank plat en de voorstoelleuning eruit en hop, fiets erin. Er is nog genoeg ruimte voor de Bob + bagage en ook voor ons. Na het avondeten vertrokken, geen files en via Enschede rijden we Duitsland in. Mark rijdt de moeilijke uren van 0.15 tot 3.30. Ik rijd ervoor en erna, toen het alweer bijna licht werd. Het is erg rustig 's nachts. Maar dan, 30 km voor Frederikshaven hoor ik een vreemd geluid: lekke band linksachter. Het is ondertussen 05.00, genoeg tijd nog voor de boot vertrekt maar echt handig staan we niet. Toch maar wiel verwisseld voor thuiskomertje en doorgereden naar de boot, waar het nog uitgestorven is op een paar in auto's slapende mensen na. Dan eerst maar op zoek naar een garage want de auto voor vier weken achterlaten met een thuiskomertje en zonder voorstoel ziet er misschien toch iets te uitnodigend uit. Helaas zijn Denen levensgenieters en werken ze liever niet op zaterdag. Alles gesloten of pas vanaf 13.00 open. Dus maar de Deense ANWB gebeld en na een uur en veel gebel was om 08.00 de band gemaakt (nieuwe erop) en waren wij Dk 500 armer. Nu met een rustig gevoel uitladen en de auto op een rustige parkeerplaats niet ver van de boot parkeren. Deze staat bij een garage tussen de nieuwe auto's en naast een hotel. Hopelijk staat ie er over 4 weken nog. Dan ineens K!#$$%$%^T de BOB loopt niet soepel langs de bagagedrager! Na eerst samen bijna over de rooie te gaan en bijna teruggekeerd naar Nederland toch maar eens rustig nagedacht. We besluiten toch door te gaan, we laten ons niet kennen. De achtertassen binden we OP de bob en zo zwabberen we naar de boot. Ondertussen is het mooie weer omgeslagen in typisch (M&Min-)noodweer. Dus ook nog natgeregend. De boot op fietsen is wel grappig, hupsakee gaan we het grote laadruim in. We maken de fiets vast in het ruim tussen de auto's en dan naar de hut. Op de boot lekker geslapen (en veel gestresst nog daarna) en een volledige herpakking van de bagage om te proberen of alles in de Bob alleen kan. We hebben er helaas geen foto's van onderweg want het is beroerd weer. Op de boot is van alles te beleven, maar wij doen er niet veel aan mee, we slapen bijna de hele dag om wat in te halen. Om 1900 arriveren we in Oslo. Nog steeds geen bagagedrager dus weer al zwabberend naar de camping. De (weten we inmiddels) beroemde (en beruchte!) Ekeberg camping op een heuvel boven de stad. Het regent nog steeds. De berg op rijden is nog niet mis, behoorlijk steil. Camping is belachelijk duur (130 Nkr/nacht) maar geen keus. Tent opgezet en slapen. Wat een start van de vakantie…

16 juni Oslo
Ook in Oslo zijn op zondag geen fietsenmakers open. Wel even gekeken waar ze te vinden zijn en de beste uitgezocht om morgen een bezoek te brengen. Vandaag is het prachtig weer. Een vage overbuurman op de camping, op de fiets, vanuit NL is alleen in een minitentje onderweg, want gedumpt door een fietsmaatje. Zijn spliksplinternieuwe Koga World Traveller beviel niet zo, want je moest nog trappen de bergen op. Hij heeft dan ook werkelijk van alles bij zich, een nagelvijl, een lamp met echte kaarsen een GPS met 30 batterijen etc etc. Wij houden het praatje voor gezien en gaan lekker lopend de stad in, in het zonnetje. Toevallig zijn we precies op tijd voor het wisselen van de wacht bij het paleis, leuk gezicht en lekker toeristisch. In de gloeiende zon het Nordic beachvolleybal kampioenschap bekeken bij de Akershus en toen terug omhoog met de bus. Nog even zeer dure boodschappen gedaan (een Nok is in 2002 nog wat meer waard dan nu!) en bij de tent gekookt. Een groot voordeel van Noorse campings is dat ze allemaal wel een keukentje hebben, dus dat is heel handig. Senegal en Engeland hebben vandaag gewonnen (WK) en dat is te zien aan een paar gekke Senegalezen met een vlag en een handje vol dronken Engelsen in de stad.

17 juni Oslo - Oppakermoen
Vandaag vroeg op, met fiets en Bob en 1 lege tas naar de fietsenwinkel die we uitgezocht hebben. Het is een klein winkeltje met heel veel handwerk, precies wat we nodig hebben. De mensen in de winkel vinden het wel grappig die tandem en willen wel helpen. Met veel passen en meten lukt het om een nieuwe drager te monteren die wel met de Bob past. We beloven een foto te sturen als we Jokkmokk halen! Na 2,5 uur klussen zijn we euforisch en gaan snel (bergop) terug om in te pakken. Om 1500 uur verlaten we de camping om enigszins verlaat onze geplande route op te pakken. Het is lekker lang licht deze tijd van het jaar dus kunnen rustig nog weggaan. Oslo uitkomen blijkt bijna onmogelijk zonder op de snelweg te belanden. Fietspaden stoppen om de haverklap en de snelweg gaat toch ook echt niet. Na voor ons gevoel de 1000e maal stoppen en terug over de weg, onder de weg begeeft ook nog de ketting het, althans deze valt van de bladen af bij het schakelen. Alle euforie van vanmorgen is weer weg, het dieptepunt nadert voor ons beide. Is een fietsvakantie echt wel leuk? Uiteindelijk vinden we natuurlijk toch een weg uit de stad waar we wel mogen fietsen en dan is het naar Opakkermoen voor de camping. Spontaan rijden we een dorp te ver, zo klein is het daar, hoe kan dat nu. Gevraagd naar de camping en teruggereden, nog geen camping. Brug over, nog geen camping. Uiteindelijk vinden we om 2030 een camping (een andere!) met niemand meer aanwezig natuurlijk. Alleen een paar caravans en 2 Duitsers in een camper. In de storm die inmiddels is opgestoken zetten we de tent op en in de weer aanwezige keuken een potje gekookt. De Duitsers blijken een camper vol drank bij zich te hebben om de vakantie door te komen in het prijzige Noorwegen en bieden ons ook een schnaps aan. Lekker om op te warmen.

18 juni Oppakermoen - Hamar
Na de late aankomst gaat het vanmorgen niet zo snel. Om 1100 vertrokken richting Hamar. De weg daarheen is verboden voor fietsers maar gaat wel lekker snel. Gelukkig weer mooi weer, al betrekt het in de middag. Eindelijk een heerlijk vakantiegevoel als we lunchen langs een meertje met een wat wiebelige steiger. In de afdaling naar Hamar rijden we ons eerste tandemrecord van 74 km/uur met Bob. Alles zit stevig vast. We rijden op het Vikingskipet af en maken een partij foto's van deze schaatstempel. Bij de boodschappen worden we al handig in het goedkoop shoppen en toch nog lekker te eten. De camping is weer duur maar heeft dan ook alles. Mooi sanitair, keuken en zelfs een huiskamer met bank en TV. Aangezien er weinig mensen van gebruik maken is het onze prive huiskamer. We durven ook eindelijk naar Nederland te bellen om te vertellen dat alles goed gaat. We zijn nu lekker bezig en hebben zin in de rest van de reis. Er is weer voetbal, Z-Korea heeft gewonnen van Italie. Guus is de held. 's Nachts heel veel regen, de tent waait bijna plat maar alles blijft droog. De kleren gewassen en in de huiskamer uitgestald, het is snel droog dat wel.

19 juni Hamar - Trysil
Vandaag de bergen in, naar Trysil de eerste wintersportplaats op de route. De weg is druk en smal, Mark moet alle zeilen bijzetten om niet geraakt te worden en in het spoortje van 20 cm breed naast de belijning te blijven. Vanaf Elverum gaat het beter. Vlak voor Trysil toch nog de regenpakken aangedaan maar de bui is kort en de zon komt weer terug. Het is een prachtige omgeving en ondanks dat we nog lang niet bij de poolcirkel zijn is het al niet echt donker te noemen 's nachts. We slapen als we moe zijn want op het donker wachten heeft geen zin. De lamp hebben we echt niet nodig, alleen bij veel wolken is het wat donkerder. Op de camping staat een soort totempaal met jaartallen op verschillende hoogtes; dit blijkt de in het verleden opgetreden rivierstand te zijn. Onze tent staat onder de hoogte van 1995, zeker 2 meter lager zelfs.

20/6 Trysil-Idre
Een schitterende etappe van Noorwegen naar Zweden door een soort niemandsland met veel bos en een lange klim aan het begin van de dag. We rijden niet over asfalt maar een zogenaamde "grusweg", aangereden gravel en eigenlijk verrassend goed te berijden. De vering komt met name bergafwaarts heel goed van pas. Bij aankomst in Zweden vinden we direct een cafeetje met de meest heerlijke wafels die we ooit gegeten hebben. Een warme wafel met slagroom en Hjorten/Cloudberry (=bijzondere gele besjes) jam. Alles home made mmmm… Met een volle maag (tegen in Zweden ineens een veel vriendelijker prijs dan in Noorwegen) weer bergop verder. Daarna bergaf racen richting Idre. Na 104 km besluiten we dat de eerste camping zonder keuken te min is en gaan nog even verder (snobs!). Over een onmogelijke keienweg geploeterd naar de rivier. Bij de camping snappen de (toevallig ook nog Nederlandse) eigenaren niet waarom je op de fiets op vakantie zou willen, maar ze helpen ons toch met een flinke hamer de haringen in de rotsgrond te krijgen.

21/6 Idre-Loftdalen
Vandaag is het Midsomerdag. Geen zomer te zien, alleen regen. Vertrek maar even uitgesteld dus het dorp in voor het feest. Dat valt allemaal wel mee en na een opklaring besluiten we toch te vertrekken. Een korte rit naar Loftdalen (65 km) weer over grus. Na 15 min ploeteren komen we erachter dat de sleeprem nog een tandje erop staat. Wat een sukkels! Compleet onze benen opgeblazen. We beklimmen het volgende Fjall. Steeds een flink klimmetje ophoog en daarna volgt een hele tijd heuvelachtig tot bijna vlak terrein op de hoogvlakte. Prachtig. Vandaag spotten we onze eerste rendieren, heel gaaf. Later zullen we er nog veel meer zien maar dat weten we dan nog niet. De dieren zijn nieuwsgierig en niet bang. We komen op de camping in Loftdalen twee Duitsers tegen onderweg naar Griekenland (8000 km tocht) die in zo'n sloom tempo gaan met zoveel bagage dat wij ons afvragen of ze het gaan halen..

22/6 Loftdalen - Asarna
De campingbaas slaapt een gat in de dag vanwege de festiviteiten dus we kunnen niet betalen. Niet zo netjes maar wat doen we eraan? Vanaf Verndalen naar Verndalenskallet (alweer een skigebiedje) met een klim van 8 km lang waarvan 2,5 km met 8%. Dat valt op de tandem nog niet mee. Bovenop staan de rendieren in de rij voor de pinautomaat, een grappig gezicht. Ook de volgende berg naar Klofsjo lukt ons weer, we worden er nog eens goed in. De hele dag mooi weer en het gaat lekker dus we gaan door naar Asarna. De camping is voor het eerst goedkoop en het wordt nog beter als we in het motel naast de camping gaan eten. Voor weinig eten we pizza, heel erg lekker vers gebakken brood en onbeperkt salade van de saladebar met ook nog gratis softdrink refill. We blijven lekker lang zitten en lezen in een sms van onze vriend Maarten dan Zuid Korea in de halve finale staat.

23/6 Asarna-Ostersund
Bij het inpakken al donkere wolken te zien en direct na het sluiten van de nog steeds heel goed werkende Ortliebtassen barst een flinke bui los. Ontbijten doen we eerst in het keukentje en later toch maar even in het restaurant. Om 1100 klaart het op en gaan we hoewel in vol regenornaat op weg naar Ostersund (ca 70 km). De route is prachtig langs het Storsjo meer maar de benen hebben de 120 km van gisteren nog niet verwerkt. De camping die we uitzoeken ligt natuurlijk weer boven op een berg maar is wel goedkoop en voorzien van alle gemakken die we nodig hebben voor de werkzaamheden van morgen. Eten inslaan lukt niet vanwege Midsommerdagen en de pizzeria blijkt na een half uur lopen in de regen dicht te zijn. De opgewarmde pasta uit de campingwinkel wordt dan maar een smakelijke nudelsoep. Naast ons staat nog een stel met een tandem; een vouwbare met SNS koppelingen. In de 5 min van het vliegveld naar de camping hebben ze al een eland gezien terwijl wij die na een week nog niet gespot hebben. Daar moet iets aan veranderen.

24/6 Ostersund
Rustdag vandaag. Eerst uitslapen en gelukkig weer eens mooi weer. Kleren wassen gaat snel met een wasmachine en een droger. We besluiten naar het centrum te lopen (5 km) maar krijgen een spontane lift van Noren op de camping. Inkopen gedaan zoals extra haringen en scheerlijnen ivm de storm en nieuwe borden omdat Mark die gesloopt heeft. Even internetten en een ijsje en dan zien we de twee Duitsers met de vele bagage; ze zijn er toch gekomen dus! Mark poetst de fiets en na het eten gaan we naar het kerkje van Froson met een hele oude klokketoren. Heel apart. De weg terug kiezen we door het bos om eindelijk die eland te spotten. Veel modder en gehobbel, elandkeutels en muggen maar geen eland te zien. Zou het nog lukken? 's Nachts is het koud maar wel licht. De volle maan komt mooi op en Mark maakt er een bibberende foto van vanwege de kou. Om 04.00 gebruiken we maar weer eens onze warmtepads, wat een geweldige uitvinding. O ja vandaag is het dan echt de langste dag van het jaar.

25/6 Ostersund - Stromsund
We koken de warmtepads terwijl 4 verbaasde Deense ogen ons aankijken. Ze hebben ons al heel wat uurtjes warme nachtrust opgeleverd tegen relatief weinig gewicht. Na deze uitleg kijken de Denen wat minder verbaasd, al hoewel nog steeds geamuseerd. De aardige noren van gisteren bieden ons nog koffie aan bij vertrek, maar gezien de tijd en het redelijke weer gaan we toch maar op pad. Een korte stop bij de meest Noordelijk gelegen runensteen van Zweden en daarna door de stad richting weg 45. Deze gaat helemaal naar Jokkmokk dus verdwalen kan niet meer. Het is helemaal niet druk dus rijden we gewoon over deze "provinciale" weg. Het landschap is duidelijk veranderd naar heuvelachtig en we rijden vrij eenvoudig 70 km tot aan Hammerdal. Hier in Turkse toko voetbal gekeken en gegeten (lunch). Mark neemt friet met Kebab en Mandy weer een lekkere pizza. Samen met brood en salada (nu ja, knoflook en kool) en drinken + thee was het maar 110 Zweedse Kronen. Af en toe snappen we er niets meer van. Op 15.30 heeft Zuid Korea helaas verloren (die Duitsers ook altijd met 1-0) en gaan we weer op pad voor de laatste 35 km naar Stromsund. De camping hier heeft voor het eerst een aparte prijs voor fietsers (Skr 60). Dat kunnen we waarderen. Met een geleende hamer zetten we de tent op. Mandy waagt zich met 1 teen in het zwembad maar dat blijkt toch wel heel erg koud. Dan maar warm douchen. Als maaltijd een bak ijs verorberd, met veel fruit en yoghurt en dan vroeg slapen.

26/6 Stromsund - Messelefors
Vandaag in Lappland aangekomen. Helaas is deze provincie zo groot dat ons einddoel nog 400 km ver is. Vanmorgen leek het op een slecht begin in het Noorden, we fietsen met lange broek en lange mouwen met wel 3 lagen shirts. Beetje saaie weg, weer langs de 45. Eerst het laatste stuk van Jamtland toen een staartje van ?? en daarna Lappland in. Tussen de middag in Dorotea veel gegeten want 's middags warm en 's avonds weinig van gisteren merken we inmiddels wel. Tussen de middag bij de ICA stop (weer een bak ijs, mmm) een duitser tegengekomen van zeker 60-70 jaar onderweg via Polen, Baltische staten en de Noordkaap op weg terug naar huis. Hij leek het wel een beetje zat en volgens hem was de Noordkaap nogal saai. Moeilijk fietsen en niet echt leuk. Gelukkig zit die ook niet in ons programma! De camping in het gehucht Messelefors biedt zowaar zon. Pasta met groenten zorgt voor een voedzaam en lekker maal, wat bruut wordt verstoord door een paar idioten op een gitaar en accordeon (met elektrische versterker!!).

27/6 Messelefors - Kattisavan
He, he, zoveel gekreun en gesteun hoor je niet vaak op een dag. Maar ook vandaag hebben we het weer gehaald, 120 km met een Oosterstorm (windkracht 5-7). Helaas ging de weg ook naar het Oosten. Eerst nog een stuk binnendoor over een grusweg, zodat we niet meteen weer op de 45 hoefden. Na ongeveer 10 km via de 45 naar Vilhelmina. Hoewel pas ruim 20 km op weg moeten we hier al boodschappen doen want we gaan de 45 verlaten en door nowhere land naar onze dagbestemming. Via weg nr 360 in oostelijke richting (denk nog even aan de vorige regels). Deze weg loopt via Lova- en Bjorkberg. Ook in het Zweeds is berg een berg. Op zich niet zo erg aangezien er ook altijd een afdaling bij een berg hoort.. Maar ja als je dan niet met volle kracht moet trappen om vooruit te komen schiet dat niet op en wordt je heel snel moe! Het landschap is weer veranderd, naast allerlei enorme zwerfkeien vind je hier ook een soort moerasen. Naast natuurlijk de bossen, die hier echt heel uitgestrekt zijn, meer nog dan eerder deze reis. Na ongeveer 90 km nemen we een klein weggetje naar het Noorden, meestal zijn deze onverhard, maar om onduidelijke redenen ligt hier asfalt, of iets wat daar voor doorgaat. Net het einde van de wereld hier. Stomende moerassen aan beide zijden van de weg, die net verhoogd ligt, zodat we er niet in wegzakken. Net op het moment dat er een mopperpartij over kou, wind, regen, bergen en vermoeidheid dreigt los te barsten is er het hoogtepunt van de dag. Op letterlijk enkele meters boven ons hoofd vliegt een nieuwsgierige arend (een reusachtige steenarend) met een spanwijdte van iets van 3 meter over. Hij is echt supergroot en ziet in ons een lekker hapje lijkt het wel. Direct daarna eindigt het kleine weggetje bij de snelweg de E12. We gaan (hoewel illegaal) er toch maar over, want het is niet veel groter dan de 45 die we eerder al volgden. Op alternatieve wijze bereiken we de camping, waar vlak nadat onze tent staat een enorme hoosbui losbarst. Gelukkig heeft ook deze camping een Kök, dus we zitten lekker aan een kopje thee met een ouderwetse cakerol. We hebben nu al een vos, rendieren, veel eekhoorns en een steenarend gezien… misschien morgen dan die eland????

28/6 Kattisavan - Mala
Lekker rustig zo'n camping, jammer dat iedereen door het licht zo lang wakker blijft en er geen enkele controle is of lijkt te zijn. Dus na om 0015 de schreeuwende kinderen te hebben weggestuurd sliepen we eindelijk om 0100. De ochtend is grijs en vooral koud. Weer 3 lagen shirts en snel inpakken, het is voorlopig wel droog. Weer over de E12 terug tot aan Blavitsjon, dan snel weer een kleiner weggetje naar het Noorden. Het eerste uur gaat als een trein. Tot Norbyberg is de weg goed, daarna richting Bjorksele een grusweg. Opeens ligt er een vrachtwagen gekanteld in de berm. De pakken melk liggen overal en er wordt al aan de opruiming gewerkt. Een eland geraakt misschien? Het gruis gaat over in een landingsbaan van asfalt, waar een marter voor ons langs wil. Het veerpontje is vervangen door een supersonische brug dus we denderen verder de binnenlanden in. Opeens begint het weer te regenen, we schuilen bij iemand onder de veranda. Het is heel raar weer hier, steeds grote wolken en zon en ineens regen en heel snel weer droog. Tot Kristinaberg blijft het droog, we halen hier wat lunch en eten die onder toeziend ook van tientallen bejaarden op. Ondertussen echte regen, balen weer alles aantrekken. Vijf minuten na vertrek komen we bij een mijn waar ook wegwerkzaamheden zijn. De weg bestaat uit allemaal losse stenen. We zwabberen naar beneden en dan blijkt de hele weg uit losse stenen te bestaan. Hier valt echt niet over te fietsen. Hadden ze niet even een bordje kunnen neerzetten met "slechte weg" of iets dergelijks. Dus maar naar boven teruglopen. Gelukkig is er een alternatieve route, slechts 10 km langer dan de gewone. Wat bedoelt was als een korte etappe (70 km) wordt zo ineens bijna 90 km met alles erbij. NA weer afwisselend zon en regen, besluiten we niet meer om te kleden en gewoon door te rijden. Net als we bedenken dat deze dag niet meer goedkomt, zien we ineens een wit beest in het weiland. Snel omgekeerd en jawel… eerst twijfelen we nog een beetje maar al snel zijn we vrij zeker; een jonge eland! Het is net een onbeholpen kalf maar dit is er echt een. Jippie!!! Snel foto's maken wel met de telelens, maar het beest is op ongeveer 100 m toch behoorlijk dichtbij. Hopelijk zijn ze gelukt. [Bij nader inzien blijkt alle vreugde voor niets… het is toch gewoon een rendier ;-(]. De camping in Mala is eigenlijk niet voor tenten maar voor SKR 50 mogen we op de skipiste staan. Douche is heerlijk en de in de keuken gebakken pizza ook. Met een bak ijs erbij geen al te gezonde maar wel lekkere maaltijd.

29/6 Mala -
Op de piste staat ook een liftgebouw dat blijkt open te zijn. Dat is erg makkelijk want het is alweer k#@#$$#% weer en verplaatsen we alles het hok in en pakken daar alles (redelijk droog in). Onszelf ook, maar dan in regenpakken. De etappe naar Arvidsjaur (ingekort omdat het regent) gaat over een klein weggetje, maar wel asfalt. Vandaag enorm veel rendieren te zien, hele kuddes. We stoppen er niet eens meer voor, tenzij ze midden op de weg blijven staan. Meestal rennen ze voor ons uit over de weg om op het allerlaatse moment de berm in te duiken. Rare beesten zijn het. De euforie van gisteren over ons elandjong is voorbij, want nu blijkt het toch ineens een rendier. Net als we weer eens alle regenkleding uit hebben, begint het te storten, dit is echte regen. Alles weer aan en maar even wachten. Omdat we nergens kunnen schuilen rijden we toch maar door naar Arvidsjaur, helemaal nat komen we aan. Wat een grote stad leek, blijkt meer een dorp, maar dat maakt niet uit. De camping blijkt een gratis warme sauna te hebben. Omdat het nog regent zetten we niet de tent op maar zetten onze spullen in de oude "loghouse", soort kantine, compleet met tv. Wij vinden dat we hier best kunnen slapen. Er is toch niemand. Na een heerlijke badderactie in ons prive sauna zijn we weer warm en schoon. Nog even alle kleren in de wasmachine; we rijden in regenbroek en jas (zonder iets eronder) over de camping oei… Dan naar het dorp voor eten. Wederom pizza + kebab, hebben ze hier ook iets anders??? Terug in ons loghouse blijken meer mensen deze te hebben ontdekt. We schuiven aan en kijken integraal naar Turkije - Zuid Korea om de 3e/4e plaats. 3-2 voor Turkije en Guus geen prijs, behalve de eer natuurlijk. De hele avond is het gezellig met een Duitser die Zweeds spreekt en hier ook gewerkt heeft, en een NL-er, alleen op de motor. De Duitser reist met de Inlandsbanan en zegt dat deze leuk en niet duur is, wellicht voor later? Het wordt laat, 0015 voordat zij vertrekken en wij kunnen gaan slapen. Het wordt een onrustige nacht, we liggen daar toch niet echt lekker om een of andere reden. Misschien komt het door de gigantische elandkop die op ons neerkijkt.

30/6 Arvidsjaur - Jokkmokk
Vanochtend dus maar vroeg opgestaan 0715, we willen kijken of we alsnog Jokkmokk in een dag kunnen halen (150 km!!). Vertrek 0900, het is droog.Tot Akkavare gaat het goed, maar dan zijn er weer wegwerkzaamheden. We moeten omrijden (10 km) en dit blijkt over een hele slechte zand, kuilen en gravelweg. Als het natuurlijk ook weer gaat plensen wordt het ellende, de fiets knarst en piept en wij ook. In Moskosel is het einde en we willen eerst de fiets schoonmaken. In het dorp is niets (benzinepomp dicht en camping onvindbaar). Gelukkig wil een aardige man ons wel zijn tuinslang lenen. Hij blijkt een dochter te hebben die in Amsterdam werkt. Helaas is ze er niet. Met een schone fiets en zelfs een beetje zon. Fietsen fietsen fietsen. Later betrekt het weer en vormen zich donkere, dreigende woorden. We rijden zo hard mogelijk voor de bui uit en redden het tot de eerste rastplatz. In de regen onder het afdakje eten we onze lunch. Het is ondertussen 1600 en we hebben pas 95 km gehad! NA de lunch lukt het niet echt, om 1630 nog een stop in het dorpje en dan toch maar weer verder. Bijna besloten de tent maar langs de weg in het moeras te zetten. Maar dat vooruitzicht en de regen geven onze benen weer nieuwe kracht. Het landschap is hier alleen gevuld met bomen en rotsblokken. Er is werkelijk waar helemaal niets verder, geen huis, cafe of levende ziel. Opeens gaat het als een trein. Jokkmokk gaan we alsnog halen. Onderweg nog een stop op een rastplats, de enige in 50 km, met gezellige Duitse campers die ons negeren terwijl we in de regen staan. We eten de laatste kaneelbroodjes en Mars, het is nog 24 km. Om ongeveer 19.30 en na 160 km bereiken we, redelijk moe, maar met ongedachte energie ons Noordelijke doel: de POOLCIRKEL. We stoppen voor een foto maar we staan er vast gek op met die overschoenen en helemaal vies. Maakt niet uit, we zijn er. De camping in Jokkmokk is nog 10 km dus de teller staat om 2000 uur over de 170 km. We zijn wel kapot en ook behoorlijk leeg. De camping is groot en druk maar we vinden een rustige plaats en zetten onze tent op. Met de laatste energie douchen, hapje eten en slapen. Brazilie is wereldkampioen, vandaar die chagrijnige Duitsers??? We slapen heerlijk onder de Midzomernachtzon, die helaas achter de wolken is.

1/7 Jokkmokk
Het voordeel van 170 km op een dag is dat de volgende lekker rustig is. Nadeel is dat alles stijf en pijnlijk is. Sloom opgestaan en Jokkmokk als toerist bekeken. Naar het dorp is wel fietsen (wel 3 km, met zowaar een bergje). Oooohh.. pijn…. Eerst naar de VVV, boekjes en internetten. Dan naar het reisbureau om hier weg te komen. Omdat in de trein geen fietsen mogen (de gewone trein naar goteborg) nemen we de Inlandsbanan morgen. We bekijken natuurfoto's (hobby) en het AJTLE-museum. Hier hebben ze alles over het leven van de Samen. We proberen nog een elandtour te boeken, maar alle Samen (die dat blijkbaar alleen kunnen) zijn hoog in de bergen bij de rendieren. En iedereen maar zeggen dat ze overal te zien zijn. Morgen misschien?? Na een tip van het meisje van de VVV, gaan we 5 km richting Jellivare voor het eten. Hier hebben ze rendier op het menu, Mark neemt het om te proberen. Ik een hartig taartje. Het vlees is heel apart van smaak maar het is beetje karig maal voor veel geld. Terug fietsen (nog een keer want zonnebril vergeten) en dan om 2100 bij de webcam. Maarten heeft ons vast gezien, Ruud/Jeroen zijn niet thuis en Rhijn weten we niet zeker of hij het beeld heeft gevonden. We zwaaien maar zien zelf natuurlijk niets, ziet er wel een beetje stom uit. Door de grote hoeveelheid muggen is het niet te harden daar, en taaien we snel weer af.

2/7 Jokkmokk
Weer een nieuwe ervaring: de Inlandsbanan. Vroeg op (0630) om op tijd bij de trein te zijn in Jokkmokk. Om 0847 vertrek onze trein naar Ostersund. De fiets past er alleen in door een deur te blokkeren, maar wat kan ons het schelen en de conducteurs doen ook niet moeilijk. Deze boemel gaat heel langzaam en stopt heel vaak. Voor bezienswaardigheden, eettentjes of rendieren op het spoor. We volgen een groot deel van onze fietsroute terug. Na een uur is het al raak, de trein toetert en er springt een eland weg. Dit keer is het er echt een! We zagen geen gewei dus het zal een vrouwtje zijn. Wel heel groot en indrukwekkend, maar veel te snel voorbij.

3/7 Ostersund - Mora
Gisteren bijna 13 uur in de trein gezeten, maar om 21.30 waren we in Ostersund. Van alle dorpen kennen we de toeristische attracties en het aantal inwoners. Vanochtend op een camping in Sandviken bij Ostersund gestaan. Om 2200 uur aangekomen en om 1000 weer vertrokken zonder te betalen, ze vroegen Sek 120!! Dat is wat duur voor 12 uur met een tent op een onbewaakt veldje langs de weg. We zijn nu dus gezochte misdadigers in Zweden. We ontbijten aan de oevers van het Storsjun, relaxed aan het kabbelende water. We gaan vervolgens vast bij het station kijken waarvandaan we vanmiddag onze reis vervolgen met de Inlandsbanan naar Mora. Daarna in het centrum op zoek naar souvenirs. Er zijn geen echte souvenirsshops te vinden, maar in de Remi kopen we een betaalbare pot jam, Sek 36 (=Eur 4). Jam is misschien niet het goede woord, het betreft hier namelijk authentieke Jortonsylt, een confiture van kostbare besjes uit het noorden. Het goud onder de jamvruchten! Ik weet niet of de pot nog vol is als we thuiskomen, want het is verschrikkelijk lekker. Daarna nog even internetten in de bibliotheek. Twee goede huisjes in B+R gezien, maar helaas kunnen we niet gaan kijken. Krajicek staat op 2-2, Sjeng is bij de laatste 8! Spannend dus. Jammer dat we het niet kunnen zien hier in Zweden, ze hebben meer aandacht voor Taijsa, die in Lausanne het goud bij het hoogspringen met een nieuw Zweeds record van 2,04 heeft gewonnen. Dit levert haar een foto van een halve pagina op de voorpagina en drie volledige pagina's in het sportkatern op. In le Figaro staat daarentegen een heel artikel over King Richard met foto, kijk wat dat betreft snappen die Fransen het beter dan de Zweden. Over de tour wordt ook met geen woord gesproken hier, laat staan dat er straks beelden van zijn …:-(. Om 1430 melden we ons op het station. De guide denkt dat onze fiets niet mee kan, maar natuurlijk is er ergens een plekje. Dit plekje is in de aandrijfwagon. Hem erin krijgen kost wat moeite, maar hij kan mee. We zitten in een vrij volle coupe, terwijl er een complete lege wagon is. We vragen of we daar mogen zitten, natuurlijk mag dat. Op de Inlandsbanan mag alles. We hebben dus nu een priverijtuig en tuffen door het Zweedse land. O ja, wisten jullie dat het langste stuk rechte spoorweg 400 km lang is en ligt tussen Melbourne en Adelaide. Kijk dat bedoel ik maar, die Inlandsbanan is zo gek nog niet! Waarschijnlijk zijn we om 2200 uur in Mora. Dan nog naar de camping dus dat wordt nog laat. Morgen dus maar in Mora, maar vrijdag gaan we weer op weg.

4/7-6/7 Mora - Malung - huis
Dat ging dus even anders dan gedacht. In Mora de hele dag regen, regen, regen. We drogen onze tent voor we vertrekken eerst in de droger!!! Hij komt er weer warm en droog uit, maar het regent nog steeds. We gaan toch op pad want zoveel tijd is er niet meer en we moeten nog naar Goteborg. Na een halve dag besluiten we dat dit toch echt gekkenhuis is en dat we de regen meer dan zat zijn. Het is bovendien ook in het midden/zuiden nog maar een graad of 15 dus dat helpt ook niet echt. Maar wat nu? De auto staat in Frederikshaven en geen enkele vorm van openbaar vervoer wil onze fiets meenemen, geen bus en geen trein. Dan splitsen we op: Mandy blijft achter op de camping in @@@ met de fiets en de spullen. Mark gaat liften naar Goteborg om de auto op te halen. Hij vertrekt rond 1600 uur en heeft al snel een lift van een koppel op weg naar een countryfeest. Dat valt mee, de Zweden zijn met liften net zo vriendelijk en gastvrij als de rest van de reis al. Met drie liften, een paar uur slapen op het busstation (waar een nieuwsgierige vos komt kijken of Mark iets te eten bij zich heeft) en een vroege bus is Mark vroeg in de morgen bij de boot. Nog even wachten, want de die is net weg, maar er gaan er vanaf hier genoeg. Het lijkt gekkenwerk maar ruim 3 uur op de boot naar Denemarken en dan auto ophalen en een plekje veroveren voor de boot terug lukt toch op een dag. Onderweg vermaakt Mark zich met snoep, gokautomaten op de boot en slapen. Dat ze hem er bij de grenscontrole uitpikken om de auto te doorzoeken, met drugshonden en al lijkt dan ook niet vreemd als je je voorstelt hoe hij eruit moet hebben gezien. Gelukkig heeft hij echt niets bij zich behalve een lege auto, dus hij mag door. Nog een paar uurtjes rijden en ergens midden in de nacht zijn we weer samen, nu met auto en fiets. Nog verbazingwekkend hoe snel dat gegaan is. Via de nieuwe brug tussen Zweden en Denemarken, de Oresund (moet je gezien hebben!), rijden we terug naar huis.