Dag 41 en 42
18 januari 2007, La 704, ergens boven Brazilie

'Terug naar huis'

Veel te vroeg naar Marks zin zijn we klaar om te vertrekken. Nog een goed ontbijtje, dan de spullen in de auto (nu past het natuurlijk makkelijk) naar het vliegveld. We ruilen de auto weer om voor de fiets die er nog keurig geparkeerd staat. De incheck is nog niet eens open op dit ieniminie vliegveldje waar 4 vluchten per dag komen. Supersoepel checkt de dame van Lan onze bagage in en zorgt meteen voor het doorlabelen naar Frankfurt. Die zien we niet meer terug in Santiago, dat is handig en scheelt veel tijd. We zullen zien of we het in Frankfurt wel terug gaan zien, dat is natuurlijk altijd een risico. Had het maar geen bagage moeten worden. Zo, dat scheelt een hoop kilo’s. We moeten wel weer 7kg betalen voor de fiets, maar dat is terug goedkoper dan heen (iets van 100 euro). Zo gaat het wel soepel dus we hebben het er graag voor over. Het vluchtje naar Santiago is kort en al snel lopen we geoefend zonder bagage (de rugzak laten we ook nog in het depot achter) naar de bus. De taximannen ontwijken we nu zelfverzekerd, Mark krijgt er zelfs lol in met eentje te kletsen die ons heel Santiago wel wil laten zien. Maar we weten de weg. De bus brengt ons snel in de stad waar het behoorlijk heet is (bus zonder airco). Zeker boven de 30 graden. Het is druk in de stad en we slenteren wat rond. We eten maar weer een ijsje, het laatste voorlopig ;-(. Gek idee dat het morgen koud en donker is in Nederland. Terug naar de winter is iets waar we niet naar uitkijken. We kletsen op het plein met een oude Chileen, half Duits. Hij spreekt veel talen en vertelt ons een stuk geschiedenis van Nederland in Zuid Amerika (Philips met name). Leuke man. We slaan nog een paar essentiele artikelen in voor in Nederland (kruiden voor de empanada’s, chilisaus voor Janny en dulce de leche voor op de taart). Past nog wel in de handbagage. Terug op het vliegveld maken we de laatste pesos op tot op de laatste cent (broodje kaas kan nog niet eraf). Alles is op het vliegveld echt idioot duur. Nu gaan de 18 uur vliegen komen. Het vliegtuig is vol, maar we hebben goede plaatsen (rij van 2, 1 aan het raam). Met een flinke omweg vanwege onweer (ziet er wel spectaculair uit maar vervelend als je eten door de lucht dreigt te vliegen) gaan we nu toch eindelijk richting het noorden. Na vele uren film, slapen, ziek zijn (Mark heeft teveel Valdispert slaappillen genomen) komen we ’s middags aan in Madrid. Iedereen eruit en terug inchecken. Dat gaat volgens de nieuwe Europese regels, gelukkig hadden we daar met inpakken rekening mee gehouden (maar niet iedereen). Alles moet eruit, helaas ook onze dulce en chilisaus (wat een onzin). Daar hadden we natuurlijk niet aan gedacht en die kon ook niet meer in de bagage. Niet zo erg maar wel jammer, waren leuke smakelijke herinneringen. We vertrekken wat te laat en met een half uurtje vertraging in het donker van de volgende avond alweer landen we op Frankfurt. Ongemeen snel en soepel komt alle bagage en ook de fiets helemaal heel weer aan. Mark haalt de auto van de stalling en samen laden we alles op de auto en erin. We zijn nog goed wakker want voor ons gevoel is het pas midden op de dag. In een paar uurtjes rijden we naar Nederland waar we net over middernacht ons eigen huisje instappen. Hier ziet alles er picobello uit, lekker schoon en 2 bossen bloemen voelen als een echt welkom thuis.

Naar het overzicht van Patagonie... Lees verder