Zuid-Afrika - 2009 - Verslag en foto's
Met z'n tweeen zijn we gewend de hele wereld over te fietsen, maar wat is daar nu zo leuk aan? Dat het heel bijzonder
is om in een vreemd land te reizen, mensen te ontmoeten, naar de plaatselijke markt te gaan en van het landschap
te genieten, tja dat gelooft onze familie zo ook wel. Maar dat je daarvoor lang in een vliegtuig moet, door douane,
mensen tegenkomt die je niet kunt verstaan en ergens bent waar wilde beesten rondlopen, dat trekt ze dan misschien
weer wat minder. Desondanks staan er 5 trappelende reisgenoten klaar op 12 september om te vertrekken naar Zuid Afrika.
We kunnen ons allemaal nog niet precies een voorstelling maken van wat gaat komen, we hopen op een mooi land, veel wilde
beesten en geen narigheid (de hoeveelheid waarschuwingen over het land is enorm).
We maken een vrij traditionele ronde vanaf Johannesburg (vrij snel leren we dat als Jo'burg aan te duiden). De eerste stop is in Tzaneen, de 'misty mountains' waar de theeplantages voor een prachtig groen landschap zorgen. De huisje bij Magoebaskloof Ruskamp zijn prima bungalows in traditionele vorm van de Rondavels. Jeroen, Eliana, Mark en Mandy maken canopy tour door de kloof en zoeven over watervallen en gapende dieptes. Erg cool! Om bij te komen gaan we met z'n allen lekker lunchen op het terras van de oude theeplantage van ??. Tzaneen zelf is niet veel aan, een paar winkeltjes en een supermarkt, genoeg om te zorgen dat we vanavond heerlijk kunnen braaien. We voelen ons prinsheerlijk in dit land, mooi weer en mooie omgeving.
De wilde beesten vormen natuurlijk het hoofdprogramma van deze reis, maar wat we ons daar bij voor moeten stellen is nog niet iedereen duidelijk. De eerste aap in het wild wordt uitgebreid aan een fotosessie onderworpen, is dit niet misschien de laatste die we te zien gaan krijgen (natuurlijk niet, maar dat weten we dan nog niet). De komende drie dagen verblijven we in een heuse lodge, de gomo gomo lodge in het Klaserie/Timbavati park. Dit park is verbonden met Kruger, maar is een privepark. De lodge is super de luxe, we hebben twee bungalows, elk met twee slaapkamers. Alles ziet er nieuw uit, dit is het eerste jaar dat de lodge op deze locatie zit. Bij aankomst staat de drinkpoel helemaal vol met olifanten, wow! De koffers laten we per direct vallen en de camera's schieten veel mooie plaatjes. Rustig maar zegt de ranger, ze komen hier elke dag. Ja ja, het zal wel. Vanmiddag al meteen onze eerste safari, vol in de zon in een open voertuig. We pakken ons goed in, zonnebrand en pet op, camera en water mee, kom maar op. Al meteen zien we veel dieren, natuurlijk impala's maar ook al snel drie eenzame buffels (achtergebleven van een grote kudde), olifanten en giraffen. Iedereen geniet en kijkt zijn ogen uit. We rijden door tot in het donker, wel spectaculair, maar geen bijzondere nachtdieren voor ons vandaag, terwijl ze gisteren nog een luipaard hebben gezien en neushoorns, die willen wij natuurlijk ook. Na het eten snel naar bed, morgen moeten we al om 5 uur op, zou dat het echt waard zijn in de vakantie?
Koffie, thee en koekjes helpen ons op gang in de vroege ochtend. Het is nog behoorlijk koud en een dikke trui is dan ook niet overbodig. Maar het is al licht en het ziet er zo mooi uit. Drie dagen safari, 's ochtends vroeg, na het ontbijt lopend met de ranger op pad om sporen te zoeken en dan in de middag/avond nog een etappe deels in het donker. Jean de ranger vertelt ons van alles, we leren verder te kijken dan de big five en te genieten van alles om ons heen. Gelukkig zien we die gorte dieren ook, de neushoorns worden door de spotter gevonden en de buffelkudde komen we de laatste ochtend ook nog tegen, 300 stuks daar moet je geen ruzie mee hebben. Het meest spectaculair is onze zoektocht naar het luipaard, eerst vinden we de prooi die ze heeft gedood en daarna in de nacht het vrouwtje met jong. De volgende ochtend is ze er ook nog en kunnen we prachtige fotos maken. Wat een mooi beest! Maar ook de vogels, gieren uilen, zazous (van de Lion King) en de small five zijn geweldig. De olifanten komen inderdaad elke dag bij de poel om te drinken, te spelen en te wassen. De baboons laten zich dan niet zien en ook de andere dieren kijken wel uit. Tijdens de wandelsafaris leren we sporen en uitwerpselen te herkennen en houden we zelfs een spitting contest, drie keer raden wie er wint, Jeroen natuurlijk! Alleen de leeuwen laten zich niet zien, dat is balen. We weten waar ze zitten, maar het is buiten ons gebied....
Na drie dagen rijden we het park weer uit, eerst nog even een paar olifanten wegsturen, daar kijken we al niet meer van op! De panoramaroute doet zijn naam eer aan, de kloof is diep en we kunnen tot dicht aan de rand komen. Vlak bij Gods Window is het echter heel mistig, dus de gordijnen van het raam zitten dicht, geen pottekijkers gewenst. Dan maar pannekoeken bij Harry's pancakes, beetje overrated naar onze zin. De politieagent die Mark wil bekeuren voor het negeren van een stopbord raakt in zijn eigen verhaal verstrikt en laat ons uiteindelijk zonder te betalen weer doorrijden, rare lui hier. De route voert helemaal naar Swaziland en daar zijn we nog lang niet. Het wordt al donker en het weer wordt slechter. Bij de grenspost is ons een mooie stempel beloofd maar alles gaat heel snel en redelijk efficient, maar geen stempel te zien. Het weer is inmiddels bar en boos en op goed geluk rijden we door naar Hawane resort in Swaziland. Daar zijn ze al ongerust, maar we krijgen nog een lekker maaltje in een warm restaurant. Het parkje ziet er prachtig uit, we hebben allemaal ons eigen huisje in bijzondere stijl.
Swaziland is ook prachtig, wat groener dan we tot nu toe zagen (gek he met die regen) en de wegen vallen mee (wel smal, dat hadden we gisteren al wel door). We bezoeken een souvenirmarktje (niemand te zien hier). Els en Sandra vinden het verschrikkelijk dat afdingen, die doen er niet aan mee. Jeroen en Eliana hebben de smaak snel te pakken en Ruud moeten we behoeden voor het kopen van een verschrikkelijk lelijk shirt in Afrikaanse stijl. Hij zou het nog aangetrokken hebben ook. Als we toch toeristisch bezig zijn kunnen we ook wel even bij de Zulus langs. We krijgen een dans en zangvoorstelling waar tot onze verrassing de hele ring vol zit met lokale zuid afrikanen die net zo hard meezingen als de artiesten. Gelukkig is het dus niet alleen voor rare witte toeristen hier.
Er staan nog een paar bijzondere beesten op ons safariverlanglijstje: krokodillen, nijlpaarden én walvissen. Daarvoor moeten we naar de kust, St Lucia is een prachtige locatie in het wetland gebied langs de Indische Oceaan. Voor walvissen moet je wel vroeg op, maar dat zijn we inmiddels wel gewend. Met een klein bootje gaat we over de branding naar open zee, dat is mega-spectaculair. Je moet je goed vasthouden, anders klap je op de banken en wonder boven wonder zitten we aan de goede kant, want onze medereizigers aan de andere zijde van de boot zijn doorweekt. Dan dobberen we rond wachtend op de enorme beesten en op die 'tail' die op de foto moet. Lekker schommelen leidt ondanks de pilletjes tot wat visvoer door Sandra, een grijs neusje bij Mandy maar veel los bij de rest. De walvissen zijn geweldig mooi en groot, zo gracieus. Fotos maken is nog niet zo makkelijk, steeds als je denkt dat de staart in zicht komt is ie snel weer weg.
Terug op het land bekijken we met z'n allen de dieren van het Wetland park op weg naar het strand. We zien neushoorns, veel antilopes, een eenzaam nijlpaard op het land, krokodillen, vogels en apen op het strand. De zee is heerlijk, maar om te snorkelen zijn we te laat en is de zee te ruig. St Lucia is verder een klein toeristisch dorpje met een relaxte sfeer. We eten lekker, kletsen veel met Ivan onze host, die zijn mond maar niet kan houden en schrikken ons een hoedje als er 's avonds op de weg vanaf de baai ineens een hippo zijn kop uit de struiken steekt als wij net langsrijden.
Zonder leeuwen kunnen we dit land niet verlaten, dus op weg naar de Drakensbergen gaan we langs in het Hluhluwe National Park. Nu mogen we met de eigen auto's rondrijden, dat is ook wel gaaf. En ja, de leeuwin zien we bijna over het hoofd maar ze ligt toch echt 2 meter naast de weg in het bosje, uit te rusten van een lekker maaltje buffel dat ze heeft verorberd. We schieten de SD kaartjes vol met portretten, het raampje open maar als ze opstaat toch snel weer dicht. Wow, wat een gratie, ze is wel getekend door de tijd, maar prachtig! Als we ook nog een groepje witte neushoorns zien liggen is de dag helemaal geweldig. Snel door nu naar de Drakensbergen, we willen niet weer in het donker aankomen (mag niet van Mandy). Dit gebied leent zich eigenlijk voor een vakantie op zich, je kunt hier prachtig wandelen en het uitzicht op het Amfitheater is overweldigend mooi. Niemand wil mee, maar Mark en Mandy kunnen het niet laten om er op uit te trekken en een hele dag in de kloof te wandelen. Heerlijk om zo actief bezig te zijn, eerlijk is eerlijk, de fiets hebben we wel een beetje gemist. 's avonds nog een heerlijke braai en we genieten na van deze mooie reis. Iedereen heeft er van genoten, vooral de wilde dieren waren een belevenis voor allemaal. We kunnen niet meer rondrijden zonder te kijken wat voor dieren we zien en we worden zelfs echte vogelaars af en toe. Jeroen maakt een close up van een supersprinkhaan achtige, maar verder viel het met de kleine insecten mee, niet waar Ruud? Sandra zag haar geliefde giraffen en Jeroen en Eli staan als pasgetrouwd stel regelmatig op een statiefoto. Sandra overwon haar hoogtevrees bij de potholes op een hoge brug en Els haar angst voor het vliegtuig zodat ze zelfs London vanuit de lucht rustig zat te bewonderen. En wij, wij genieten ervan dit met onze familie te kunnen delen en maken alweer plannen om straks weer op de fiets rond te reizen. Maar de familie weet dan wel wat het is om zo ver weg te zijn in een vreemde maar toch al naar een paar dagen vertrouwde omgeving.
We maken een vrij traditionele ronde vanaf Johannesburg (vrij snel leren we dat als Jo'burg aan te duiden). De eerste stop is in Tzaneen, de 'misty mountains' waar de theeplantages voor een prachtig groen landschap zorgen. De huisje bij Magoebaskloof Ruskamp zijn prima bungalows in traditionele vorm van de Rondavels. Jeroen, Eliana, Mark en Mandy maken canopy tour door de kloof en zoeven over watervallen en gapende dieptes. Erg cool! Om bij te komen gaan we met z'n allen lekker lunchen op het terras van de oude theeplantage van ??. Tzaneen zelf is niet veel aan, een paar winkeltjes en een supermarkt, genoeg om te zorgen dat we vanavond heerlijk kunnen braaien. We voelen ons prinsheerlijk in dit land, mooi weer en mooie omgeving.
De wilde beesten vormen natuurlijk het hoofdprogramma van deze reis, maar wat we ons daar bij voor moeten stellen is nog niet iedereen duidelijk. De eerste aap in het wild wordt uitgebreid aan een fotosessie onderworpen, is dit niet misschien de laatste die we te zien gaan krijgen (natuurlijk niet, maar dat weten we dan nog niet). De komende drie dagen verblijven we in een heuse lodge, de gomo gomo lodge in het Klaserie/Timbavati park. Dit park is verbonden met Kruger, maar is een privepark. De lodge is super de luxe, we hebben twee bungalows, elk met twee slaapkamers. Alles ziet er nieuw uit, dit is het eerste jaar dat de lodge op deze locatie zit. Bij aankomst staat de drinkpoel helemaal vol met olifanten, wow! De koffers laten we per direct vallen en de camera's schieten veel mooie plaatjes. Rustig maar zegt de ranger, ze komen hier elke dag. Ja ja, het zal wel. Vanmiddag al meteen onze eerste safari, vol in de zon in een open voertuig. We pakken ons goed in, zonnebrand en pet op, camera en water mee, kom maar op. Al meteen zien we veel dieren, natuurlijk impala's maar ook al snel drie eenzame buffels (achtergebleven van een grote kudde), olifanten en giraffen. Iedereen geniet en kijkt zijn ogen uit. We rijden door tot in het donker, wel spectaculair, maar geen bijzondere nachtdieren voor ons vandaag, terwijl ze gisteren nog een luipaard hebben gezien en neushoorns, die willen wij natuurlijk ook. Na het eten snel naar bed, morgen moeten we al om 5 uur op, zou dat het echt waard zijn in de vakantie?
Koffie, thee en koekjes helpen ons op gang in de vroege ochtend. Het is nog behoorlijk koud en een dikke trui is dan ook niet overbodig. Maar het is al licht en het ziet er zo mooi uit. Drie dagen safari, 's ochtends vroeg, na het ontbijt lopend met de ranger op pad om sporen te zoeken en dan in de middag/avond nog een etappe deels in het donker. Jean de ranger vertelt ons van alles, we leren verder te kijken dan de big five en te genieten van alles om ons heen. Gelukkig zien we die gorte dieren ook, de neushoorns worden door de spotter gevonden en de buffelkudde komen we de laatste ochtend ook nog tegen, 300 stuks daar moet je geen ruzie mee hebben. Het meest spectaculair is onze zoektocht naar het luipaard, eerst vinden we de prooi die ze heeft gedood en daarna in de nacht het vrouwtje met jong. De volgende ochtend is ze er ook nog en kunnen we prachtige fotos maken. Wat een mooi beest! Maar ook de vogels, gieren uilen, zazous (van de Lion King) en de small five zijn geweldig. De olifanten komen inderdaad elke dag bij de poel om te drinken, te spelen en te wassen. De baboons laten zich dan niet zien en ook de andere dieren kijken wel uit. Tijdens de wandelsafaris leren we sporen en uitwerpselen te herkennen en houden we zelfs een spitting contest, drie keer raden wie er wint, Jeroen natuurlijk! Alleen de leeuwen laten zich niet zien, dat is balen. We weten waar ze zitten, maar het is buiten ons gebied....
Na drie dagen rijden we het park weer uit, eerst nog even een paar olifanten wegsturen, daar kijken we al niet meer van op! De panoramaroute doet zijn naam eer aan, de kloof is diep en we kunnen tot dicht aan de rand komen. Vlak bij Gods Window is het echter heel mistig, dus de gordijnen van het raam zitten dicht, geen pottekijkers gewenst. Dan maar pannekoeken bij Harry's pancakes, beetje overrated naar onze zin. De politieagent die Mark wil bekeuren voor het negeren van een stopbord raakt in zijn eigen verhaal verstrikt en laat ons uiteindelijk zonder te betalen weer doorrijden, rare lui hier. De route voert helemaal naar Swaziland en daar zijn we nog lang niet. Het wordt al donker en het weer wordt slechter. Bij de grenspost is ons een mooie stempel beloofd maar alles gaat heel snel en redelijk efficient, maar geen stempel te zien. Het weer is inmiddels bar en boos en op goed geluk rijden we door naar Hawane resort in Swaziland. Daar zijn ze al ongerust, maar we krijgen nog een lekker maaltje in een warm restaurant. Het parkje ziet er prachtig uit, we hebben allemaal ons eigen huisje in bijzondere stijl.
Swaziland is ook prachtig, wat groener dan we tot nu toe zagen (gek he met die regen) en de wegen vallen mee (wel smal, dat hadden we gisteren al wel door). We bezoeken een souvenirmarktje (niemand te zien hier). Els en Sandra vinden het verschrikkelijk dat afdingen, die doen er niet aan mee. Jeroen en Eliana hebben de smaak snel te pakken en Ruud moeten we behoeden voor het kopen van een verschrikkelijk lelijk shirt in Afrikaanse stijl. Hij zou het nog aangetrokken hebben ook. Als we toch toeristisch bezig zijn kunnen we ook wel even bij de Zulus langs. We krijgen een dans en zangvoorstelling waar tot onze verrassing de hele ring vol zit met lokale zuid afrikanen die net zo hard meezingen als de artiesten. Gelukkig is het dus niet alleen voor rare witte toeristen hier.
Er staan nog een paar bijzondere beesten op ons safariverlanglijstje: krokodillen, nijlpaarden én walvissen. Daarvoor moeten we naar de kust, St Lucia is een prachtige locatie in het wetland gebied langs de Indische Oceaan. Voor walvissen moet je wel vroeg op, maar dat zijn we inmiddels wel gewend. Met een klein bootje gaat we over de branding naar open zee, dat is mega-spectaculair. Je moet je goed vasthouden, anders klap je op de banken en wonder boven wonder zitten we aan de goede kant, want onze medereizigers aan de andere zijde van de boot zijn doorweekt. Dan dobberen we rond wachtend op de enorme beesten en op die 'tail' die op de foto moet. Lekker schommelen leidt ondanks de pilletjes tot wat visvoer door Sandra, een grijs neusje bij Mandy maar veel los bij de rest. De walvissen zijn geweldig mooi en groot, zo gracieus. Fotos maken is nog niet zo makkelijk, steeds als je denkt dat de staart in zicht komt is ie snel weer weg.
Terug op het land bekijken we met z'n allen de dieren van het Wetland park op weg naar het strand. We zien neushoorns, veel antilopes, een eenzaam nijlpaard op het land, krokodillen, vogels en apen op het strand. De zee is heerlijk, maar om te snorkelen zijn we te laat en is de zee te ruig. St Lucia is verder een klein toeristisch dorpje met een relaxte sfeer. We eten lekker, kletsen veel met Ivan onze host, die zijn mond maar niet kan houden en schrikken ons een hoedje als er 's avonds op de weg vanaf de baai ineens een hippo zijn kop uit de struiken steekt als wij net langsrijden.
Zonder leeuwen kunnen we dit land niet verlaten, dus op weg naar de Drakensbergen gaan we langs in het Hluhluwe National Park. Nu mogen we met de eigen auto's rondrijden, dat is ook wel gaaf. En ja, de leeuwin zien we bijna over het hoofd maar ze ligt toch echt 2 meter naast de weg in het bosje, uit te rusten van een lekker maaltje buffel dat ze heeft verorberd. We schieten de SD kaartjes vol met portretten, het raampje open maar als ze opstaat toch snel weer dicht. Wow, wat een gratie, ze is wel getekend door de tijd, maar prachtig! Als we ook nog een groepje witte neushoorns zien liggen is de dag helemaal geweldig. Snel door nu naar de Drakensbergen, we willen niet weer in het donker aankomen (mag niet van Mandy). Dit gebied leent zich eigenlijk voor een vakantie op zich, je kunt hier prachtig wandelen en het uitzicht op het Amfitheater is overweldigend mooi. Niemand wil mee, maar Mark en Mandy kunnen het niet laten om er op uit te trekken en een hele dag in de kloof te wandelen. Heerlijk om zo actief bezig te zijn, eerlijk is eerlijk, de fiets hebben we wel een beetje gemist. 's avonds nog een heerlijke braai en we genieten na van deze mooie reis. Iedereen heeft er van genoten, vooral de wilde dieren waren een belevenis voor allemaal. We kunnen niet meer rondrijden zonder te kijken wat voor dieren we zien en we worden zelfs echte vogelaars af en toe. Jeroen maakt een close up van een supersprinkhaan achtige, maar verder viel het met de kleine insecten mee, niet waar Ruud? Sandra zag haar geliefde giraffen en Jeroen en Eli staan als pasgetrouwd stel regelmatig op een statiefoto. Sandra overwon haar hoogtevrees bij de potholes op een hoge brug en Els haar angst voor het vliegtuig zodat ze zelfs London vanuit de lucht rustig zat te bewonderen. En wij, wij genieten ervan dit met onze familie te kunnen delen en maken alweer plannen om straks weer op de fiets rond te reizen. Maar de familie weet dan wel wat het is om zo ver weg te zijn in een vreemde maar toch al naar een paar dagen vertrouwde omgeving.
Foto's
